لاک پشت و دو مرغابي(1)

لاک پشت و دو مرغابي در بيشه اي دوست شدند.زمان پرواز مرغابي ها رسيد.لاک پشت غمگين شد.از مرغابي ها خواست تا او را با خود ببرند.آن قدر زاري کرد تا چاره کردند که دو مرغابي دو سر چوبي را به منقار بگيرند و وسط آن را لاک پشت به دهان گرفت و پرواز کردند.در بين راه از روي دهي مي گذشتند. مردم انها را با تعجب نگاه کردند.
لاک پشت دهان باز کرد و گفت : " چه جمعيتي! " از چوب جدا شد و با سرعت به طرف زمين سقوط کرد.با خود گفت:" اشتباه کردم.هر طوري شده بايد جبران کنم".
بعد گفت : " بايد تا آخرين نفس تلاشم را بکنم ". بعد گفت: " خواستن توانستن است ". بعد گفت : " درنا اميدي بسي اميد است"
بعد گفت : "  پايان شب سيه سفيد است "

 و بعد تکه تکه شد...

لاک پشت و دو مرغابي ( 2)
دو مرغابي و لاک پشتي رفيق بودند.هنگام مهاجرت مرغابي ها رسيد.اما نمي توانستند از رفيقشان جدا شوند.لاک پشت غمگين بود.تصميم گرفتند مرغابي ها دو سر چوبي و لاک پشت هم وسط آن را به دهان بگيرند.تا اين طور با هم مهاجرت کنند و به محل ديگري بروند ، اما چون تجربه ي دو مرغابي و لاک پشت قبلي را داشتند لاک پشت مدت ها تمرين کرد و لام از کام باز نکرد تا عادتش شد و بالاخره پرواز کردند. طي پرواز لاک پشت چشمهايش را محکم بسته بود.فقط در فکراين بود که با دهان هر چه بيشتر چوب را فشار دهد تا مبادا دهانش باز شود.همين طور با دهان بيشتر فشار مي داد و ازاين عزمي که جزم کرده بود در دل خوشحال بود که... چوب از وسط شکست و لاک پشت که عزمش را جزم کرده بود که دهانش را باز نکند در تمام مدتي که به زمين سقوط مي کرد دهان باز نکرد و حتي وقتي هم به زمين خورد " آخ" نگفت...

لاک پشت و دو مرغابي ( قسمت آخر)
 دو مرغابي در مسير مهاجرت در برکه اي فرود آمدند و در همان جا با لاک پشت دوستي صميمانه اي پيدا کردند.اما  وقتي مي خواستند به مهاجرت خود ادامه بدهند تازه  متوجه شدند چه قدر به هم علاقه دارند. حس کردند نمي توانند از هم  جدا باشند.تدبيري کردند.دو مرغابي دو سر تکه چوبي را به دهان گرفتند و لاک پشت ميانه چوب را به دهان گرفت.
پرواز کرند و به محل خوش آب و هوايي رفتند.يک هفته نگذشت که لاک پشت هواي موطن اصلي خود را کرد.دل گير شد گريه کرد و در اخر ، کار به آن جا کشيد که به مرغابي ها گفت : " شما مرا به اينجا آورديد.خود شما هم بايد برگردانيد".
مرغابي ها هم که نمي خواستند در چنان فصلي لاک پشت را برگردانند اختلافشان با لاک پشت بالا گرفت نا به قطع رابطه کشيد.در نهايت يک روز که لاک پشت از خواب بيدار شد ديگر مرغابي ها را نديد.او مدت ها در محل جديد تنها و با غصه زندگي کرد تا بالاخره يک روز طاقتش تمام شد و به راه افتاد.
از آن روز پنج ماه ميگذرد و اگر لاک پشت همين طور پشتکار داشته باشد دوازده سال ديگر به موطنش مي رسد.از لاک پشت درباره پروازش با مرغابي ها مي پرسند، مي گويد : " کاش از آن بالا به پايين افتاده بودم و به جاي ديگري نمي رفتم

کلنگ از آسمان افتاد نشکست

وگر  نه   تو  کجا  بی  وفایی

" اگر چیزی را می خواهی، آن را ببخش"  احمقانه به نظر می رسد. این طور نیست؟

اما حقیقت این است که برای بیشتر بدست آوردن هر چیز باید بخشی از آن را ببخشیم. کشاورزی که دانه های بیشتر می خواهد باید بخشی از دانه های خود را به زمین ببخشد. وقتی لبخند کسی را می خواهید باید لبخند خود را ارزانی کنید. اگر عشق می خواهید باید عشق بورزید. اگر کمک دیگران را می خواهید باید به آنها کمک کنید. اگر می خواهید مشت بخورید باید به کسی مشت بزنید و اگر می خواهید مردم به شما پول بدهند ، بخشی از پولتان را به دیگران بدهید.

در این باره فکر کنید : اگر وابستگی باعث تعویق رویدادهای خوب در زندگی می شود عکس این مطلب هم درباره عدم وابستگی مصداق پیدا می کند و عدم وابستگی یعنی اینکه بخشی از آن چیزهایی که برای مان ارزش دارند ببخشیم. مطمئن باشید هرچه را که ببخشید به سوی شما باز می گردد.

بعضی ها به من می گویند "من تمام زندگی ام را داده ام و در ازایش هیچ چیز به دست نیاورده ام" من تصور نمی کنم که اینگونه افراد چیزی را بخشیده باشند ، آنها معامله کرده اند و این خیلی فرق دارد.

تکلیف ثروتمندان خسیس پیری که هرگز چیزی به کسی نبخشیده اند چیست؟

تا به حال چند بار داستان هایی مثل این شنیده اید: " پیرمرد خسیس دله دزدی که با نان خالی زندگی می کرد در حالی از دنیا رفت که یک میلیون دلار زیر تخت خوابش جاسازی کرده بود " . حال این سوال مطرح می شود که " اگر برای بدست آوردن پول ،بخشش لازم است ، این پیرمرد چگونه بدون بخشیدن به ثروت رسیده است؟ "

مسئله اینجاست که موجودی حساب بانکی هیچ کسی معیار وفور و فراوانی زندگی اش نیست . وفور و فراوانی آن چیزی هست که در جریان زندگی به گردش می افتد. سعادت و خوشبختی ، جریان ابدی "بخشیدن و بدست آوردن" است. اگر در بانکهای سوئیس ، سپرده هنگفتی داشته باشید ولی از آن استفاده نکنید این سرمایه هرگز شما را ثروتمند نمی کند . از نظر قانونی این سرمایه از آن شماست اما واقعیت این است که شما چیزی در ازای آن دریافت نمی کنید و این پول درست مانند پولی که متعلق به دیگری است دردی از شما دوا نمی کند . پس قانون "بخشیدن و بدست آوردن" حتی در اینجا هم صادق است.

خلاصه کلام

راه و رسم بخشیدن ، بخشش بدون چشمداشت است . اگر در ازای آنچه که می بخشید توقعی داشته باشید در واقع وابسته به آن پاداش هستید و هنگامی که وابسته باشید اتفاق خاصی روی نمی دهد. آیا باید از دارایی و ثروت های مادی خود لذت ببریم؟ قطعاْ!! اما اول اطمینان پیدا کنید که شما مالک آن هستید و نه بالعکس .

برگرفته از کتاب : آخرین راز شاد زیستن

                                                                                                اثر : اندرو متیوس